έγινε η απουσία μου συνήθεια…
κ τώρα προσπαθώ να επανέλθω…
έγινε το hybrid blog παλιοφυλλάδα της ελληνικής blogόσφαιρας…
πεταχτήκαμε στο καλάθι των αχρήστων κ κοιταχτήκαμε στον καθρέπτη της τουαλέτας…
ανασηκωθήκαμε, ξεκολλήσαμε από το χείλος της λεκάνης!
Αρκετά υποδεχτήκαμε τα περιττώματα των ηλίθιων, των παρακμιακών…
Μετά από απαίτηση των DUI κ come rain or come shine αποκαλύπτω πέντε άχρηστες
πληροφορίες που ελάχιστη διαφορά θα κάνουν σε όποιον τις διαβάσει
1. Μου αρέσει να παρατηρώ καταστάσεις κ τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε αυτές…
2. Πιστεύω πως πίσω από ο,τιδήποτε παραφυσικό υπάρχει μια λογική εξήγηση την οποία
δεν έχουμε ανακαλύψει ακόμη… είναι δε, τέτοια η αλαζονία μας (ως άνθρωποι) ώστε
αρνούμαστε να παραδεχτούμε την άγνοιά μας κ αναζητούμε την αλήθεια στα άστρα,
στο παραφυσικό ή οπουδήποτε αλλού… ”αλήθεια” η οποία σύντομα (σε μερικά χρόνια)
καταρρίπτεται από τις ανακαλύψεις της επιστήμης…
3. Ξεχνάω εύκολα πρόσωπα κ ονόματα… ό,τι δηλαδή θα με έκανε επιτυχημένο
επαγγελματία…
4. Μεγάλωσα με τη μουσική… κυριολεκτικά! Σήμερα πια, η κάθε μου δραστηριότητα
έχει κάποιο μουσικό background… μάλιστα τα μουσικά backgrounds είναι κατάλληλα
κατηγοριοποιημένα στο μυαλό μου…
5. Θα ήθελα μεταξύ 20 – 35 ετών να ζω ευκατάστατα στη Νέα Υόρκη…
Αυτά…
Δεν κάνω καμμία πάσα με την ελπίδα η αλυσίδα να τελειώσει εδώ.
Η επιστήμη μπορεί να φέρει κοντά ένα αγέννητο έμβρυο στη μητέρα του,
ένα μακρινό αστέρι σε ένα κάτοικο ενός απομονωμένου χωριού,
ζωή σε ένα απολίθωμα 2.000.000 ετών,
ζωή σε έναν καρδιοπαθή 80 ετών,
να φέρει σε επικοινωνία δύο ανθρώπους που απέχουν χιλιάδες χιλιόμετρα απόστασης,
να αποδείξει την ενοχή ή την αθωότητα, να καταδικάσει ή να αθωώσει, να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει..!
Λίγες τηλεοπτικές σειρές καταφέρνουν να συνδυάσουν επιστήμη κ τηλεοπτική δράση
πετυχαίνοντας παράλληλα τέτοια αποδοχή από το κοινό τους…
(Μάλλον ο μέσος Δυτικός επιδιώκει την αίσθηση ασφάλειας που του παρέχει η
επιστήμη κ για αυτό απαιτεί την παρουσία της παντού στην καθημερινότητά του.)
Για αυτό το CSI είναι η αγαπημένη μου σειρά τον τελευταίο καιρό…
Αυτό είναι ένα πάρα πολύ καλό επεισόδιο σπασμένο σε 5 κομμάτια…
Κάθε παρακμή προ’υ’ποθέτει την ακμή… Μόνο που οι παρακμιακοί πιστεύουν ότι αυτή (η ακμή…) έχει παρέλθει και ανήκει πλέον στο παρελθόν. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι πόσο παρακμιακοί ακούγονται και μόνο εκφράζοντας αυτή την άποψη. Όταν αυτοί μιλούν για παρακμή κ σήψη της κοινωνίας, τότε για ένα μόνο πράγμα μπορούμε να είμαστε σίγουροι: ότι διανύουμε ημέρες ακμής, ελευθερίας κ πραγματικής δημιουργίας. Σε τέτοιες εποχές ακμής εδραιώνεται η ισότητα (οι ίσοι με τους ίσους κ οι άνισοι με τους άνισους…) κ οι παρακμιακοί καταλαμβάνουν τις θέσεις που τους ανήκουν – στον πάτο. Τότε είναι που μιλούν για παρακμή της κοινωνίας, εννοώντας ωστόσο τη δική τους παρακμή – γιατί τότε είναι που ακμάζει η κοινωνία ξεπερνώντας τις περί ισοπεδωτικής ισότητας απόψεις της και εδραιώνοντας μια πραγματικά φιλελεύθερη πολιτεία.
Από όλη αυτή τη μάχη που συντελείται εδώ κ λίγα χρόνια στην κοινωνία μας μεταξύ των φιλελεύθερων κ των κρατιστών, λίγοι θα καταφέρουν να επιβιώσουν. Οι περισσότεροι θα καταναλωθούν
ως παράπλευρες απώλειες… Λίγοι, οι πιο ισχυροί θα επιβιώσουν…
Παρόλα αυτά κάτι μέσα μου δίνει την εντύπωση πως αυτός είναι ένας αγώνας άνισος…
Οι σοσιαλιστές είναι τόσο αδύναμοι (η επιχειρηματολογία τους τόσα χρόνια θύμζε κλαψούρισμα) με μόνο ατού τους την καλή επικοινωνιακή τακτική (το κλαψούρισμα που λέγαμε…) κ τη συνακόλουθη πρόκληση οίκτου στους συνανθρώπους τους.
Οίκτος που κατά τον Nietzsche θεωρείται αρετή μόνο από τους παρακμιακούς
(τους κρατιστές στην προκειμένη περίπτωση)
Λίγοι θα επιβιώσουν κ όλοι γνωρίζουμε ποιοι θα είναι αυτοί…
3 κορυφαία επεισόδια Southpark…
1. Lord of the Rings
2. World of Warcraft (Full Version with French Subtitles)
3. Park Wars
Το να ανέχεσαι τους ανθρώπους, το να κρατάς την καρδιά σου ανοικτή για τους άλλους-
αυτό είναι φιλελεύθερο, αλλά απλώς φιλελεύθερο. Οι καρδιές που είναι ικανές για
ευγενή φιλοξενία αναγνωρίζονται από τα πολλά κλειστά παράθυρα και παντζούρια:
αφήνουν άδεια τα καλύτερα δωμάτια τους. Γιατί? Γιατί περιμένουν καλεσμένους
με τους οποίους δεν μπαίνει θέμα ”ανοχής”.
Ένα ακόμη κολλάζ-αφιέρωμα στη Scarlett…
Σύντομα το Scarlett-παραλήρημα θα τελειώσει… ή μάλλον θα καταλαγιάσει…
Δεν πιστεύω να χρειάζονται περισσότερες εξηγήσεις για το θαυμασμό μου προς τη SJ…
Τίποτα δε μου δίνει περισσότερη ηδονή, όσο μια καινούρια της εικόνα.
Παθαίνω κάτι σα διάλειψη μπροστά της κ σαν ανοιακός γεράκος τρεκλίζω προς το μέρος της,
προτάσσω το χέρι μου περιμένοντας να το αρπάξει με παιδική χαρά, να με οδηγήσει στον
κόσμο της…
(κάνε κλικ εδώ για να την ακούσεις να τραγουδάει ”Summertime”… ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!!!)
What’s new pussycat?
…
-What do you do?
-I’m not sure yet, actually.
Ένα ποτήρι κρασί κ κάτω από τους ρυθμούς των Ladytron με τη θύμηση του Βέρθερου κ όλα αποκτούν μια σουρρεαλιστική υφή. Το μπλε δεν είναι τόσο εύγευστο… ιδιαίτερα αν το συνδυάσεις με μπαρμπούνια μαρινάτα. Η καμηλοπάρδαλη κυνηγάει μικρούς σκορπιούς χωμένους κάτω από τον καυτό πάγο κ το έμβρυο σκίζει τους πλακούντες απεγνωσμένο γιατί έχει ήδη χάσει την αρχή ενός
παιχνιδιού σκάκι μεταξύ ενός τρικέφαλου εξωγήινου κ ενός junky της Ναυαρίνου…
Οι εκρήξεις των υπόγειων ήλιων συντάραξαν τους ιθαγενείς της μικρής
κωμόπολης, αλλά εγώ προτιμώ ένα απαίσιο τατουάζ στο
μπράτσο μου σε σχήμα μαγνήτη που προσελκύει καθε σούρουπο κάθε λογής πυγολαμπίδες. Εξιτάρονται, βλέπεις, από τα φωσφορίζοντά του χρώματα, το περιτριγυρίζουν, προσγειώνονται με τα ξύλινα ποδαράκια τους κ τελικά σκάβουν τρύπες κ χώνονται κάτω από το δέρμα.
